Allerheiligen

iedere maand ga ik minstens 1x mijn overleden oma en opa bezoeken op het kerkhof. Sinds mijn opa vorig jaar gestorven is heb ik daar heel veel nood aan. Iedere keer op het kerkhof was is daar alleen. Nooit iemand te zien.
Dan stel ik mij soms toch de vraag of die overleden familieleden ineens niet meer belangrijk zijn als ze er niet meer zijn?
Met allerheiligen ben ik ook een bezoekje gaan brengen aan hen en dan merkt je plots dat je over de koppen kan lopen op het kerkhof.
Dan is het voor mij duidelijk dat de mensen tegenwoordig enkel en alleen op die dagen gaan dat er veel volk is om te laten zien dat toch nog iets om de overleden mensen geven. 1x op een jaar gaan ze daar een bezoekje brengen..

een mooi gedichtje dat ik tijdens allerheiligen op het kerkhof vond:

November, herfstmaand
een maand, november.

om te wennen aan loslaten.
De natuur wordt koud,
de bladeren verliezen kracht.

In de dood verliest alles zijn kleur,
terwijl in sterven van de bladeren,
wondere schakeringen zich afwisselen
in bonte weelde

Wennen en loslaten,
in vriendschap en liefde,
om totaal beschikbaar te zijn
voor de grote ontmoeting.

Sterven om te leven,
zaad onder de aarde,
gevallen bladeren geven nieuwe groeikracht
aan een nooit ophoudende cyclus leven!